مردم روستاي ما همانند اكثر روستا‌هاي كشور در ابتدا در براي روشنايي شب از چراغ گردسوز (براي روشني در منازل) و چراغ بادي (براي رفتن به بيرون و آبياري در شب) استفاده مي‌كردند. كم‌كم با آمدن چراغ توري ، استفاده از اين چراغ‌ها رواج پيدا كرد. علاوه بر اين براي روشنايي حسينيه كه از فضاي بيشتري برخودار بود از چراغ سه توري پاي بلند استفاد مي‌گرديد. سپس در اوايل دهه پنجاه حاج محمد مطيع (كه از اين بابت و ساير كارهاي خير كه انجام داده است ، حق به گردن مردم وادقان دارد)  در صدد تهيه موتور برق برآمد. بر اين اساس اولين موتور برق در كنار حمام كنوني در اتاقي كه به همين منظور ساخته شده بود ، نصب گرديد.
موتور برق نزديك اذان مغرب روشن و ساعت ده و نيم شب خاموش مي‌گرديد. اين كار در ابتدا به عهد اكبر هاشم‌زاده بود كه به او اكبر برقي مي‌گفتند. سپس محمدعلي صادقي اين وظيفه را به عهده گرفت كه به او نيز محمدعلي برقي لقب داده بودند. از آنجا كه دوره كار اكبر هاشمزاده در مقايسه با محمدعلي صادقي بسيار محدود بود‌، لذا اين لقب براي محمدعلي صادقي باقي ماند. اين افراد علاوه بر روشن وخاموش كردن موتور برق، برق‌كشي منازل افراد را انجام مي‌دادند. با گسترش تقاضا براي برق و عدم تامين برق مورد نياز توسط موتور مذكور، علاوه بر اينكه نسبت به تهيه موتور ديزلي قويتر، اقدام گرديد، مكان آن از محل حمام كنوني به مصلي كه در حال حاضر محل توزيع نفت سفيد مي‌باشد تغيير داده شد. همچنين براي موتورچي يك اتاق كوچكي در كنار موتورخانه ساخته شد تا از صداي زياد موتور در امان باشد. علاوه روشني برق در ساعت‌هاي اوليه شب‌، در ماههاي مبارك رمضان نيز يكساعت قبل از اذان صبح تا بعد از نماز صبح برق روشن مي‌گرديد. بر اين اساس مردم نيز يكي از لامپ‌هاي خود را در وضعييت روشن قرار مي‌دادند تا به محض اينكه اين لامپ روشن شود، افراد براي خوردن سحري بيدار شوند. ولي گاهي اوقات هم پيش مي‌آمد كه موتورچي نيز در ساعت مقرر براي روشن نمودن موتور از خواب بيدار نمي‌گرديد و مردم نيز به اميد روشن شدن لامپ خود از خواب بيدار نمي‌شدند، در نتيجه روز بعد بدون خوردن سحري روزه داري مي‌كردند.  
 در سالهاي اوايل انقلاب اسلامي ، با توجه سياست‌هاي دولت مبني بر ارايه امكانات بيشتر  به روستاها ، روستاي ما نيز  در سال 1361 به شبكه سراسري برق كشور پيوست. بدين ترتيب علاوه بر برخوداري مردم از برق شبانه روزي و روشنايي كوچه‌ها، استفاده از وسايل  برقي و بويژه يخچال در خانواده رواج پيدا كرد و تنها يادگار به جا مانده از آن دوران چراغ بادي است كه در حال حاضر كشاورزان  براي آبياري در شب از آن استفاده‌ مي‌كنند.